Maandag 11 t/m zondag 17 november 2002

Maandag en dinsdag ben ik zoals altijd naar het kinderdagverblijf geweest. Maandagmiddag heb ik een juf volgespuugd, en toen waren ze bang dat ik ziek was. Maar er was niets aan de hand. Mama denkt dat het van het (zoete) Danoontje komt waarvan ik, voor het eerst van mijn leven, een paar hapjes heb gekregen omdat er een juf jarig was. Ik denk dat dit de laatste keer was dat ik een Danoontje geproefd heb! Papa is maandag thuis gebleven. Gelukkig voelde hij zich al wel beter na het uitslapen. Dinsdag is hij weer gewoon aan het werk gegaan en woensdag zijn we met z’n tweetjes thuis geweest. Ik heb papa niet teveel gestoord, zodat hij nog wat kon werken.

Donderdag was een luierdag. Mama en ik hebben niet veel gedaan. We werden pas om 9:30 wakker. Heerlijk toch?
Vrijdag zijn mama en ik naar(overgroot)oma en Ria gegaan. Ik heb wat gespeeld en Ria heeft foto’s van mij gemaakt. Na het eten zijn we nog even bij opa geweest. En toen was het genoeg voor mama: ze had hele erge hoofdpijn gekregen. Toen we thuis kwamen is mama meteen het bed ingedoken, en ik mee natuurlijk. Toen papa thuis was heeft hij eten gekookt en mij een flesje gegeven. Mama is in bed blijven liggen.
Zaterdag voelde mama zich nog niet 100% en daardoor hebben we het samenzijn van de baby-massage groep gemist. Wel heeft mama een nieuwe afspraak gemaakt voor in februari. Dat lijkt ver weg maar dat is zo. Let maar op. Met de andere kindjes en mama’s gaat het goed en ze waren wel benieuwd naar mij.
Papa is zondagochtend vroeg vertrokken naar Wenen, voor een paar daagjes. Hij heeft mij nog gedag gezegd in het donker. Ik zal hem best missen. Maar samen met mama kom ik de dagen ook wel door, hoor. Zeker nu opa en oma morgen terugkomen uit Thailand. Vanmiddag komt tante Tanja op bezoek. Ze heeft me al een tijdje niet gezien.
Ik zit nu al steviger in mijn stoeltje. Ik geniet enorm van de opstijgende damp, ik slaak dan een kreetje van verbazing en verrukking. Ik draai mijn hoofd nu ook al naar achteren zonder mijn evenwicht te verliezen. In mijn stoeltje kan ik alles mooi zien. Veel beter dan op de grond liggen. Mama oefent geregeld het zitten op de grond met mij, maar ik moet nog meer spiermassa kweken om dat alleen te kunnen. Hapjes eten is nog steeds niet mijn favoriete bezigheid. Ik kan het heel goed hoor. Ik trek niet eens altijd meer een vies gezicht, maar ik hou het toch op de fles.